sinopun ilçeleri hangileri sinop ilçesi sinopun ilçeleri köyleri Chat

kizarkadas.gen.tr - sohbet ve chat haberleri

sinopun ilçeleri hangileri sinop ilçesi sinopun ilçeleri köyleri

Sinopun ilçeleri nelerdir sinopun ilçeleri hangileridir sinopta bulunan ilçeler sinopta kaç ilçe vardır köyleri nelerdir.


Sinop ilinin ilçeleri: Ayancık | Boyabat | Dikmen | Durağan | Erfelek | Gerze | Saraydüzü | Türkeli

Ayancık, Sinop ilinin bir ilçesidir. 13500 nüfusludur ve Sinop’un ikinci büyük ilçesidir. Ayancık Kilisesi ilçedeki tarihi bir merkezdir. İlçenin birkaç kilometre dışında bulunan Akgöl, ilçenin en önemli güzelliklerinden biridir. Suni limanların yapılmasıyla balıkçılık da gelişmiştir. Yer şekilleri ve arazi yapısı tarım için uygun olmasa da ilçe ekonomisinde tarımın önemli yeri vardır. Keten sanayisi de son yıllarda önemli aşama kaydetmiştir. İlçe, Ayancık Tepesi’nin eteğinde, Ayancık Çayı’nın denize döküldüğü yerde, açık denize bakar şekilde kurulmuştur. Liman şehridir ve liman açık denize baktığı için fırtınalara açıktır. İl merkezine 54 km uzaklıktadır. Yenikonak tek bucağıdır. Türkeli ise 1957 yılında ilçe olmuştur. İlçe yüzölçümü 876 kilometrekaredir. Komşu ilçeleri Türkeli, Erfelek ve Boyabat’tır. Ayancık İlçesinin tarihi ilk çağlara kadar uzanır. Ayancık ve çevresinde yaşayan ilk kavimler Paflogonyalılar, Amazonlar, Akalar ve Dorlardır. İlk çağda Paflogonya Batı Karadeniz bölümünde Bitinya, Pontusya ve Galatya arasında kalan yerdir. Paflogonyalılar bu bölgede bilinen ilk yerli halktır. M.Ö. 1200 yıllarına kadar Etiler’e bağlı, onların korumaları altında yaşamışlardır. Ayancık ve çevresi 11. yüzyılın sonlarında ilk kez Danişmentoğullarının egemenliğine girmiştir. Bölge 1204′de Anadolu Selçuklularının, 1259′da Pervaneoğulları Beyliğinin, 1292′de Candaroğulları Beyliğinin eline geçmiştir. 1460 yılında Fatih Sultan Mehmet Trabzon seferine giderken Sinop ve çevresini Osmanlı Devletine bağlamıştır. Tanzimat Devrine kadar Ayancık ve çevresi Kastamonu’ya bağlı dört kadılıktan birinin yönetimi alanı içinde kalmıştır. Tanzimat ile başlayan, daha sonra devam eden yenileşme hareketleri sırasında Ayancık ve çevresinde ilçe yönetimi kurulması düşünülmüş, İlçe merkezi olarak da Ayandon kabul edilmiştir. Ayancık ve Ayancık Çayı doğusundaki köylere egemen olan Şükrüoğulları 1860 yıllarda Çaylıoğulları ile anlaşarak ilçe merkezinin Ayancık’a taşınmasını kendi çıkarları ile uygun görmüşler ve 1860′lı yıllarda bir değirmen ve birkaç önemsiz yapıdan oluşmuş küçük bir yerleşim yeri olan Ayancık, zaman içinde kaymakamlık ve askerlik şubesi gibi resmi kurumların ve bir çok konut ve ticaret yapılarının kurulması ile hızla gelişmiştir. Alman ve Belçika sermayeli kereste fabrikasının 1929 yılında işletilmeye başlanması, bölge ekonomisi ve sosyal hayatında dönüm noktası olmuştur. Ayancık bu tarihten sonra sürekli gelişme göstermiştir. 1860'lı yıllarda yapılan eski hükümet konağı binası 1952′de yanmış, yerine bugünkü mevcut bina yapılmıştır. Ayancık, Cumhuriyetin ilanına kadar Kastamonu İline bağlı iken, Cumhuriyetin ilanından sonra yapılan idari düzenlemede Sinop İline bağlı İlçe olmuştur. İlçe nüfusu: 22845 Posta kodu: 57400 Alan kodu: 368
Beldeleri: Yenikonak
Köyleri: Abdülkadirköy o Ağaçlı o Akçakese o Akören o Armutluyazı o Aşağıköy o Avdullu o Aygördü o Babaçay o Babaköy o Bahçeli o Bakırlı o Bakırlızaviye o Belpınar o Büyükdüz o Çamyayla o Çaybaşı o Çaylıoğlu o Davutlu o Dedeağaç o Dereköy o Dibekli o Doğanlı o Dolay o Erdemli o Erikli o Fındıklı o Göldağı o Gölköy o Günpınar o Gürsökü o Hacılı o Hacıoğlu o Hatip o Hüseyinbey o İnaltı o Kaldırayak o Karakestane o Karapınar o Kestanelik o Kızılcakaya o Kozcuğaz o Kozsökü o Köseyakası o Kurtköy o KuzKöy o Kütükköy o Maden o Mestan o Mustafakemalpaşa o Ortalık o Otmanlı o Ömerdüz o Pazarcık o Sansar o Sırma o Sofu o Söküçayırı o Sulusökü o Tarakçı o Tepecik o Tevfikiye o Topağaç o Türkmen o Uzunçam o Ünlüce o Yarenler o Yemişen o Yenice o Yenigüler o Yeşilyurt o Zaviye

Boyabat, Sinop iline bağlı, Batı Karadeniz Bölgesi’nde yer alan bir ilçedir. Geçim kaynağı tarımdır ve genellikle pirinç yetişir. Kiremit ve tugla fabrikalari, sirik kebabi, cember, dericilik, barajlar, kale, davul-zurna,Boyabat’in yöresel özel yönleridir.Son zamanlarda kirazcılıkla ilgili çalışmalar yapılmaktadır.Nüfusunu büyük bölümü il dışında yaşamaktadır. Sinop un en kalabalık ilçesidir. İlçenin M.Ö. 600 yıllarında kurulduğu sanılmaktadır. Şehrin eski adı Germanikopolis’tir. İlçeyi ilk kuranların Gaşkalar olduğu tahmin edilmektedir. Boy, uzunluk ya da kabile, soy, aşiret; Abat, mağrur ya da imar edilmiş anlamına gelsede, bir zamanlar islam ve hristiyan dünyasının sınırında bir “serhat boyu kalesi” olduğundan adının Boy-Abad olarak yerleştiği sanılmaktadır. Bir başka söylentiye göre de “uzun ova” anlamı verilir. Boyabat sırasıyla Gaşka, Hitit, Paflagonya, Lidya, Pers, Makedonya, Roma, Bizans egemenliklerine girmiştir. Boyabat yöresi Danişment hükümdarı Gümüş Tegin tarafından Türk İdaresine katılmış, Selçuklu, Candaroğulları dönemlerinden sonra 1461 yılında Fatih Sultan Mehmet döneminde Osmanlı hakimiyetine girmiştir. Tanzimat devrinde Boyabat nahiyeye çevrilmiş, 1868 yılında da kaza yapılmıştır.Ekim ayının 2.çarşambasına rastlayan panayırı meşhurdur. Son yıllarda keşfedilen Bazalt Kayaları çok meşhurdur. İlçe nüfusu: 42978 Posta kodu: 57200 Alan kodu: -0 368
Köyleri: Akçakese o Akyürük o Alibeyli o Ardıç o Arıoğlu o Aşağıseyricek o Aşıklı o Aydoğan o Bağlıca o Bayamca o Bektaş o Bengübelen o Benişli o Binerli o Boyalı o Bölüklü o Bürüm o Büyükkaraağaç o Cemalettinköy o Çaltı o Çarşak o Çatpınar o Çattepe o Çaybaşı o Çeşnigir o Çorak o Çukurhan o Çulhalı o Çurkuşlar o Dağtabaklı o Darıözü o Dayılı o Dereçatı o Dodurga o Doğrul o Doğuca o Düzkaraağaç o Edil o Eğlence o Ekinören o Emiroğlu o Engilekin o Erkeç o Esengazili o Esentepe o Gazidere o Gazideretabaklı o Gökçeağaçsakızı o Gökçukur o Göve o Günpınar o Hacıahmetli o Hamzalı o Ilıcaköy o İmamlı o İsaoğlu o Kadınlı o Karacaören o Karamusalı o Kartaloğlu o Kavacık o Kavak o Kayaboğazı o Keseköy o Kılıçlı o Killik o Koçak o Kovaçayır o Kozanlı o Kozkule o Köprücek o Kurtlu o Kurusaray o Kuyucakpınar o Kuzveren o Mahmutlu o Maruf o Marufalınca o Muratlı o Oğlakçılar o Okçumehmetli o Osmanköy o Ömerköy o Ören o Paşalıoğlu o Pirefendideresi o Salar o Sarıağaççayı o Sarıyar o Şeyhli o ŞıhlarKöyü o Taşhanlı o Tekke o Tırnalı o Uzunçay o Yabanlı o Yaylacık o Yazıköy o Yenicamili o Yenikayalı o Yeniköy o Yenimehmetli o Yeşilçam o Yeşilköy o Yeşilyurt o Yukarıseyricek

Dikmen, Sinop ilinin bir ilçesidir. İl merkezine 50-55 km uzaklıktadır. Sinop’un doğusunda, Samsun ili sınırında bulunmaktadır. Durağan ve Gerze ilçeleri ile komşudur. 1990 yılına kadar Gerze’ye bağlı bir bucak merkezi olan yerleşim, bu tarihte ilçe statüsüne kavuştu. Günümüzde ilçeye bağlı yirmi sekiz köy bulunmaktadır. Batı Karadeniz havzasında yer alan Dikmen ilçesi, Güzelceçay Vadisi'nde, çam ormanları arasında kurulmuş küçük bir yerleşimdir. Havzanın genel özelliğine paralel olarak, dağlık ve engebeli bir arazi yapısına sahip olan yerleşim, 1. derece heyelan bölgesidir. Dikmen nüfus büyüklüğü açısından ildeki en küçük iki ilçeden birisidir. 2000 yılı nüfus sayımına göre ilçe nüfusu 9.475 kişi olup, bunun 1.402 kişisi kentsel, 8.073 kişisi kırsal nüfusu oluşturmaktadır. Kentsel nüfus oranı %14.8, kırsal nüfus oranı %85.2 olan ilçe, ilde kentleşme oranı en düşük yerleşmelerden birisidir. İlçeden il içindeki daha büyük kentsel merkezleri ve ayrıca yurt içinde büyük şehirlere göç yaşanmaktadır. 1980'li yıllardan itibaren Dikmen kentsel-kırsal nüfus oranlarının kentsel nüfus lehine değişmesi söz konusu olmakla birlikte, ilçe halen kırsal nüfus ağırlıklıdır. Yine 1980'li yıllardan itibaren hem kentsel hem de kırsal nüfus artış oranları giderek azalmaktadır. 2007 Mernis sayımları sonucunda ilçe merkezinin tabela nüfusu 1000 kişidir. Dikmen ilçesindeki sektörel dağılım hizmetler, tarım ve sanayi şeklindedir. İlçede hizmetler sektörü oranı %86.3 iken; ilçedeki hizmetler sektörünün il genelindeki payı %0.8'dir ki, bu il genelindeki en düşük orandır. Gerze sınırı boyunca yer alan Göktepe ve Soyuk Tepesi kayak sporları; Göktepe ve Kiraz Dağları'ndaki Kuzfındık, Omurlu, Üçpınar Köyü ile Samsun ili Yakakent ilçesi Domuzalan Köyü arasında yer alan Domuzalan Yaylası ile Yaykın Köyü civarında Ayvalan Yaylaları ise yayla turizmi açısından önemli alanlardır. Ekonomisi genel olarak tarım ve hayvancılığa dayanan ilçede sektörün oranı %7.3; sektörün il genelindeki payı ise %0.02'dir. İlçe arazilerinin genel olarak VI. ve VII. sınıf tarım topraklarından oluşması ve araziler büyük bir kısmının dağlık ve engebeli olması nedeniyle hububat ekimi çok azdır. Ekimin yapıldığı yerlerde buğday, arpa, yulaf, mısır yetiştirilmektedir. İlçede ayrıca Karadeniz Bölgesi'nde yetişebilen hemen her türlü meyve ve sebze yetişmektedir. İlçenin dağlık köylerinde besi, süt ve mera hayvancılığı ile arıcılık yapılmaktadır. Ormanlık alanların varlığı nedeni ile ormancılık da ilçede önemli bir geçim kaynağıdır. Sanayi sektörü, ilçedeki üçüncü önemli sektör konumundadır. İlçede bulunan sanayi tesislerinin il geneli içindeki oranı %0.3'dür. Sektörün ilçe sektörel dağılımı içindeki oranı ise %6.4'dür. Dikmen ilçesinde, Sinop ilinin kalkınmada birinci öncelikli iller arasında yer almasına bağlı olarak devlet desteği ile Güzelceçay Mevkii’nde kurulmuş dört adet balık unu ve yağı fabrikası bulunmaktadır. Posta kodu: 57660 Alan kodu: 0368
Köyleri: Akçakese o Babalıoğlu o Bucak o Büyükdağ o Büyükkızık o Çanakçı o Çevikli o Çorak o Çukurcaalan o Dağköy o Dudaş o Dumanlı o Göllü o Görümcek o Kadıköy o Karaağaç o Karakoyun o Kerim o Kuzalan o Küçükkızık o Küplüce o Sarayköy o Şeyhhüseyin o Üçpınar o Yakuplu o Yaykın o Yaylabeyi o Yeniköy o Yukarıçekmez o Yumaklı

Durağan, Sinop iline bağlı bir ilçe. Sinop’un ilçesi. Anadolu’nun en büyük ırmağı Kızılırmak ile Batı Karadeniz’in en büyük ırmağı Gökırmak’ın birleştiği noktada kurulu ilçedir. Türkiye’nin en büyük ve en verimli çeltik ovalarından birine sahip olan ilçe bugüne dek üç çeltik şölenine ev sahipliği yapmıştır. Sinop’un güneydoğusunda Samsun il sınırında yer alan Durağan; Dikmen, Boyabat ve Saraydüzü ilçeleri ile komşudur. Osmanlı döneminde Kastamonu’ya bağlı yerleşim, 1899′da Boyabat'a bağlı bir bucak merkezi iken 1954 yılında Sinop'a ilçe olarak bağlanmıştır. İlçeye bağlı belde yoktur; bağlı köy sayısı ise 70'tir. Kızılırmak havzasında, İç Anadolu'yu Karadeniz'e bağlayan yollar üzerinde, Gökırmak Vadisi'nde kurulmuş olan ilçe sınırları içinde II., III. ve IV. sınıf verimli tarım toprakları bulunmakla birlikte, ilçe genelinde VII. ve VIII. sınıf tarım toprakları ağırlıktadır. İlçenin dağlık alanları Tarım Master Planı'nda belirtilen II. alt bölge; ovalık alanları ise III. alt bölge olarak nitelendirilen alanlarda kalmaktadır. İlçede sulu tarım alanlarında yetişen en önemli ürün çeltiktir. Kuru tarım alanlarında ise tahıl ekimi yapılmaktadır. Durağan nüfus büyüklüğü açısından Sinop ilinin üçüncü büyük yerleşmesidir. 2009 Adrese Dayalı Nüfus Kayıt Sistemine Göre ilçe nüfusu 21.776 kişi olup, bunun 7.442’si kentsel, 14.334′ü kırsal nüfusu oluşturmaktadır. Kentsel nüfus oranı %34.17 olan ilçenin kentleşme oranı düşüktür. İlçe nüfusu 1980'den itibaren azalma eğilimi göstermektedir. Tarımın yanında hayvancılık da ilçe halkının önemli gelir kaynakları arasındadır. Posta kodu: 57700 Alan kodu: 0368
Beldeleri: Çerçiler
Köyleri: Akbel o Akçaalan o Akçabük o Akpınar o Alpaşalı o Alpuğan o Aşağıalınca o Aşağıkaracaören o Ayvacık o Başağaç o Bayat o Beyardıç o Beybükü o Boyabükü o Boyalıca o Cevizlibağ o Çaltucak o Çamlıca o Çampaşasakızı o Çandağı o Çayağzı o Çorakyüzü o Çöve o Dağdelen o Dereli o Emirtolu o ErenKöy o Gökçebelen o Gökdoğan o Gölalan o Gölgerişi o Güngören o Gürpınar o Hacımahmutlu o Hacıoğlan o İncir o Kaplangı o Karagüney o Karataş o Kavaklı o KemerbahceKöyü o Kılıçaslan o Kızılcapelit o Kirencik o Köklen o Köseli o Kuzuluk o Olucak o Olukbaşı o Ortaköy o Salarkolu o Sarıkadı o Sarıyar o Sarnıkalıncası o Sofular o Ulupınar o Uzunöz o Yağbasan o Yalnızkavak o Yanalak o Yandak o Yassıalan o Yemişen o Yeniköy o Yeşilkent o Yeşilyurt o Yukarıkaracaören

Erfelek Sinop İl Merkezi'nin batısında, merkez, Ayancık ve Boyabat ile komşu bir yerleşmedir. 1960 yılında ilçe statüsü kazanan Erfelek'e bağlı 46 köy bulunmaktadır. Batı Karadeniz Havzası'nda yer alan Erfelek İlçesi, Merkez İlçe sınırlarındaki Sinop Ovası'nda yer alan I-IV. sınıf tarım toprakları dışında, VI. ve VII. sınıf tarım topraklarının yoğun olarak bulunduğu, dağlık bir arazi yapısına sahiptir. Erfelek nüfus büyüklüğü açısında ilin yedinci büyük yerleşmesidir. 2000 yılı nüfus sayımına göre ilçe nüfusu 13.812 kişi olup, bunun 3.659 kişisi kentsel, 10.153 kişisi kırsal nüfusu oluşturmaktadır. Bu durumda, kentsel nüfus oranı %26.5, kırsal nüfus oranı %73.5 olan ilçe kentleşme oranı düşük yerleşmeler arasındadır. Bölüm başındaki tablolarda, Erfelek İlçesi nüfusunun 1980 yılından günümüze önemli bir düşüş gösterdiği görülmektedir. İlçede diğer ilçelerdeki genel eğilime paralel olarak kentsel-kırsal nüfus oranları kentsel nüfus lehine önemli bir değişiklik göstermiştir. Bununla beraber ilçedeki kırsal nüfus ağırlığı devam etmektedir. İlçede hem kentsel hem de kırsal nüfus artış. "Ekonomik Yapı" bölümünde tespit edildiği ve aşağıdaki grafikte de görüldüğü gibi, Erfelek İlçesi'ndeki sektörel dağılım hizmetler, sanayi ve tarım şeklindedir. İlçede hizmetler sektörü oranı %84.6 iken; ilçedeki hizmetler sektörünün il genelindeki payı 2.6'dür. İldeki toplam turistik yatak kapasitesinin %1'i Erfelek İlçesi'nde bulunmaktadır. Karadeniz Bölgesi'nin doğal özelliklerini taşıyan Erfelek İlçesi'nde doğa sporları turizmi potansiyeli bulunmaktadır. Hizmetler sektörü içinde yer alan ticaret de ilçe ekonomisinde önemli yer tutmaktadır. İlçede haftada bir kurulan pazarın çevre yerleşmeler için önemli bir çekim merkezi olduğu ve hatta ilçenin en önemli gelir kaynağını bu pazarın sağladığı ifade edilmektedir. Erfelek İlçesi ilin genel kapasitesi dikkate alındığında, sanayi sektörünün az da olda gelişmiş olduğu bir başka yerleşim olarak dikkat çekmektedir. İlçede sanayi sektörünün il geneli içindeki oranı %1.8; ilçe içindeki sektörel dağılımdaki oranı ise %12.9'dur. İlçede bir parke ve kereste fabrikası, iki adet süt alım ve işleme ünitesi ile bir adet meyve işleme ünitesi bulunmaktadır. Tarım sektörünün ilçe genelindeki oranı %2.5 iken, il genelinde oluşturduğu pay %0.03'tür ki, bu kentsel alanlar içinde en düşük oranlardan biridir. Erfelek'te ilçe halkının büyük bir kısmı tarım ve hayvancılıkla uğraşmaktadır. Mevcut arazi yapısının engebeli ve ormanlık olması sebebiyle hayvancılığın yaygın olduğu ilçede, endüstri bitkileri olarak eskiden beri keten, son 10-12 yıldan beri ise tütün ve şekerpancarı tarımı yapılmaktadır. İlçede sulama imkânlarının kısıtlıdır. İnşaatı devam eden Erfelek Barajı'nın faaliyette geçmesi ile tarım alanında büyük gelişme olacağı beklenmektedir. İlçe köylerinde en çok kestane, elma, armut, kiraz, ceviz, fındık ve incir yetiştirilmektedir. İlçede ayrıca seracılığa destek verilmektedir. Erfelek'te meyve suyu imalatı yapan bir işletmenin kurulması meyveciliği desteklemiştir. İlçe kestane ve kirazıyla çok ünlüdür. İlçede, ayrıca, 10 hektarlık bir alanda geyik, karaca üretim istasyonu bulunmaktadır. Sinop il merkezinin 25 km güneydoğusunda kalan, 3500 merkez nüfuslu ilçesidir. Tarım ve hayvancılığın yanı sıra bir başka geçim kaynağı da meyve yetiştiriciliğidir. Son dönemde Tatlıca takım şelaleleri ile gündeme gelen ilçenin sosyal yapısını çiftçilerin yanı sıra esnaf ve memurlar oluşturur. İlçede toplam irili ufaklı 28 ayrı şelale bulunmaktadır. Her mevsim ziyaret edilebilen şelaleler en alttaki şelaleden itibaren yer yer suların içerisinden geçilerek, yer yer ziyaretçiler için sabitlenmiş iplerle tırmanılarak ilk şelalenin başlangıç noktasına kadar yemyeşil bir ağaç tünelinin içerisinden keyifli bir doğa gezisi sunmaktadır. Her yılın Temmuz ayında yapılan şelale şenlikleri ve Eylül ayında gerçekleştirilen panayır ile ilçeye turist çekilmekte ve tanıtım yapılabilmektedir. Şelalelerin yolu 2009 yılı eylül ayı itibariyle asfalt yol haline dönüştürülmüş, ziyaretçilerin kullanımına açılmıştır.
Köyleri: Abdurrahmanpaşa o Akçaçam o Akçasöğüt o Avlağısökü o Aydınlar o Balıfakı o Başaran o Çayırköy o Dağyeri o Değirmencili o Dereköy o Emirhalil o Gökçebel o Gümüşsuyu o Güven o Hacılar o Hamidiye o Hasandere o Himmetoğlu o Horzum o Hürremşah o İncirpınar o İnesökü o Kaldırayak o Karacaköy o Karaoğlu o Kazmasökü o Kızılcaelma o Kızılcaot o Kirazlık o Kurcalı o Mescitdüzü o Meydan o Ormantepe o Salı o Sarıboğa o Selbeyi o Soğucalı o Sorgun o Şerefiye o Tatlıca o Tekke o Tombul o Veysel o Yeniçam o Yeniköy

Gerze, Sinop iline bağlı ilçe. Merkez nüfusu yaklaşık 10.000′dir. Sinop’a 39 km uzaklıktadır.Güzel bir sahil şehridir. İlçe tarihte Zagora, Gürzühatun, Savetova, Argibete isimlerini aldı. Paflagonyalılar Kızılırmak’ın batı bölgesine Gezonolit adını vermişlerdi. Gerze adının kökeninin bu ada dayandığı öne sürülmüştür. Paflagonya, Hitit, Frig, Kimmer, Lidya, Pers, Büyük İskender, Roma ve Bizans İmparatorluklarının egemenliğine giren Gerze, 1214 yılnda I. İzzettin Keykavus döneminde Selçuklu, 1459 yılında Fatih Sultan Mehmet döneminde Osmanlı İmparatorluğuna katıldı. 13 Şubat 1956′da lodosta bir öğretmenin soba yakması üzerine büyük bir yangın geçirdi, devlet yardımıyla yeniden imar edildi.Ünlü bilim adamı Alkın BAĞ ise eğitiminin bir kısmını burada gerçekleştirmiştir. Karadeniz Bölgesi’nin gezmeye görmeye değer, tarihi ve tabiat güzellikleri ile dolu olan Gerze ilçesi, antik çağlardan bu yana toplumlar tarafından yerleşme ve barınak yeri olarak seçilmiştir. MÖ. 1400 yıllarında Gaşgalılar (Gasgaslar) tarafından küçük bir köy olarak kurulan şirin sahil ilçesi Gerze, daha sonra Paflagonya Devleti’nin eline geçmiş, sırasıyla da Hitit, Frig, Kimmer, Lidya, Pers, Büyük İskender, Roma ve Bizans İmparatorluklarının egemenliğine girmiştir. 1214 yılında I.İzzettin Keykavus zamanında Selçuklu Devleti’nin hakimiyetine giren Gerze, bir ara Trabzon Rum İmparatorluğu’nun eline geçmiş, 1459 yılında da Fatih Sultan Mehmet tarafından Osmanlı İmparatorluğu’na bağlanmıştır. Kayıtlardan ilçenin eski adının Zagora, Gürzühatun, Savetova, Argibete olduğu anlaşılmaktadır, bilindiği üzere Paflagonyalılar Kızılırmak’ın batı yöresine mızraklılar ülkesi anlamına gelen Gezonolit adını vermişlerdir. Gerze adının buradan geldiği sanılmaktadır. 13 Şubat 1956 yılında büyük bir yangın felaketi geçiren ilçe devlet tarafından yeniden imar edilerek modern bir ilçe haline getirilmiştir. Sinop il merkezinin güneydoğusunda; Dikmen, Durağan, Boyabat ve Erfelek ilçeleri ile komşu bir yerleşimdir. İlçeye bağlı 1 belde (Yenikent) ve 42 köy bulunmaktadır. Gerze İlçesi'ne bağlı bulunan yerleşimler, arazinin meyilli olması nedeniyle dağınık bir makroforma sahiptir. İlçe, Karadeniz ikliminin özelliği olan bol yağışlar nedeniyle zengin bir orman dokusuna sahiptir. Batı Karadeniz Havzası'nda yer alan Gerze İlçesi, Tarım Master Planı'nda belirtildiği gibi sahil kesimini kapsayan I.agro-ekolojik alt bölgede kalmaktadır. İlçe topraklarının Merkez İlçe sınırındaki kısımları ile sahil boyunca doğudaki bölümleri III. ve IV.sınıf niteliğe taşımaktadır. İlçede tahıl ürünleri ile tütün, ayçiçeği ve şeker pancarı gibi endüstri bitkileri ile sebze-meyve yetişmektedir. Son yıllarda seracılık da yaygınlaşmaktadır. Gerze İlçesi nüfus büyüklüğü açısında ilin beşinci büyük yerleşmedir. 2000 yılı nüfus sayımına göre ilçe nüfusu 23.295 kişi olup, bunun 10.013 kişisi kentsel, 13.282 kişisi kırsal nüfusu oluşturmaktadır. Bu durumda, kentsel nüfus oranı %43, kırsal nüfus oranı %57 olan ilçe kentleşme oranı il genelinde orta kademede olan yerleşmeler arasındadır. Bölüm başındaki tablolarda, Gerze İlçesi nüfusunun 1980 yılından günümüze kadar azalma eğilimi gösterdiği görülmektedir. Genelde diğer ilçelerdeki genel eğilime paralel olarak kentsel-kırsal nüfus oranları kentsel nüfus lehine önemli bir değişiklik göstermiştir. Bugün kent-kır oranı arasındaki fark oldukça azalmıştır. Gerze'de de il geneline paralel olarak nüfus artış oranları giderek düşmektedir. "Ekonomik Yapı" bölümünde tespit edildiği ve aşağıdaki grafikte de görüldüğü gibi, Gerze İlçesi'ndeki sektörel dağılım hizmetler, sanayi ve tarım şeklindedir. İlçede hizmetler sektörü oranı %76.9 iken; ilçedeki hizmetler sektörünün il genelindeki payı 6.3'dür. Bu pay il genelinde önemli bir oran olup, ilçedeki kentsel gelişim düzeyini göstermektedir. Gerze'de doğal plaj niteliği taşıyan sahillerin bulunması ilçenin deniz turizmi potansiyelini arttırmaktadır. Yine ilçede yer alan Kozfındık ve Bozluk Yaylaları ile dağlık alanlar yayla ve dağ sporları turizmine ivme verecek girdilerdir. Günümüzde, ildeki toplam turistik yatak kapasitesinin %10.9'u Gerze İlçesi'nde yer almaktadır. İlçede Samsun Ondokuz Mayıs Üniversitesi'ne bağlı bir meslek yüksek okulu bulunmaktadır. Gerze, ilin genel kapasitesi dikkate alındığında, sanayi sektörü gelişmiş olan bir başka yerleşim olarak dikkat çekmektedir. İlçede sanayi sektörünün il geneli içindeki oranı %20.2; ilçe içindeki sektörel dağılımdaki oranı ise %7.4'dür. Gerze'de faal durumda 2 adet un fabrikası, iki balık ve balık ürünleri tesisi, bir Tekel Yaprak Tütün İşleme ve Bakım Fabrikası, iki adet tekstil ürünleri işletmesi, bir adet çivi üretimi fabrikası ile bir adet toz deterjan fabrikası bulunmaktadır. İlçede bir küçük sanayi sitesi de yer almaktadır. Gerze İlçesi, Acısu Mahallesi'nde sıcak ve mineralli su kaynakları bulunmaktadır. Tarım sektörünün ilçe genelindeki oranı ise %2.9; il genelinde oluşturduğu pay %0.1'dir. İlçede tarım, hayvancılık ve balıkçılık sektörde önemli yer tutmakla birlikte genellikle ailelerin kendi ihtiyaçlarını karşılayacak düzeyde üretim yapılmaktadır. İlçede bir adet balıkçı barınağı bulunmaktadır. Hayvancılık ihtiyaç fazlası süt, yumurta, peynir, bal, yoğurt, tereyağı, yün gibi ürünlerin pazarlamasını yapmaktadır. Posta kodu: 57600 Alan kodu: 368

Saraydüzü, Sinop ilinin bir ilçesidir. Boyabat ilçesine 28, il merkezine 110 km uzaklıktadır. İlçenin dağlık sayılabilecek dalgalı bir yapısı vardır. Nüfusu 3200 dolayındadır. Saraydüzü İlçesi, Boyabat'a bağlı bir bucak merkezi iken, 1990 yılında ilçe statüsü kazanmıştır. İlçenin güneyinde, Çorum’a bağlı Osmancık, güneydoğusunda Samsun’a bağlı Vezirköprü, güneybatısında Çorum’a bağlı Kargı, kuzeyinde Boyabat ve kuzeydoğusunda Durağan vardır. Yüzölçümü bakımından ilin en küçük ilçelerinden biridir ve de ilin en güney ucundaki ilçesidir. İlçeye bağlı belde yoktur; bağlı köy sayısı ise 32'dir. Kızılırmak Havzası'nda yer alan Saraydüzü İlçesi'nde, Tarım Master Planı'na göre dağlık alanlar II. agro-ekolojik alt bölge; ovalık alanlar ise III. alt bölgede kalmaktadır. Verimli tarım toprakları ilçe merkezi ve kuzeyinde yoğunlaşmıştır. Diğer alanlar ise VI. ve VII. sınıf nitelikli topraklardan meydana gelmektedir. Saraydüzü nüfus büyüklüğü açısında ilin en küçük ilçesidir. 2000 yılı nüfus sayımına göre ilçe nüfusu 8.217 kişi olup, bunun 3.407 kişisi kentsel, 4.810 kişisi kırsal nüfusu oluşturmaktadır. Bu durumda, kentsel nüfus oranı %41.5, kırsal nüfus oranı %58.5'dir. Bununla birlikte, ilçedeki kentleşme oranı kent nüfusuna paralel olarak yüksek değildir. İlçe daha çok kırsal bir yerleşim niteliği taşımaktadır. Bölüm başındaki tablolarda, Saraydüzü İlçesi nüfusunun da Sinop'taki genel eğilime paralel olarak azaldığı görülmektedir. İlçede 1980'li yıllardan itibaren kentsel-kırsal nüfus dağılımı da kentsel nüfus lehine önemli bir değişiklik göstermiştir. 1980 yıllarda %8.3 olan kentsel nüfus oranı, 2000 yılında %41.5'e çıkmıştır. İlçede kentsel nüfus artış oranı yıllara göre yükselirken, kırsal artış oranlarında düşüş görülmektedir. "Ekonomik Yapı" bölümünde tespit edildiği ve aşağıdaki grafikte de görüldüğü gibi, Saraydüzü İlçesi'ndeki sektörel dağılım hizmetler, tarım ve sanayi dağılımı şeklindedir. İlçede hizmetler sektörü oranı %58.3 iken; ilçedeki hizmetler sektörünün il genelindeki payı %1.2 ile en düşük değerlerden birini teşkil etmektedir ki, bu ilçenin gelişmişlik düzeyinin bir yansımasıdır. Tarım sektörünün ilçe genelindeki oranı %36; il genelinde oluşturduğu pay ise %0.2'dir. İlçenin en önemli ekonomik girdisi bu sektörden sağlanmaktadır. Bununla beraber, arazinin büyük ölçüde engebeli olması tüm arazi içinde yapılan tarımı %30'la sınırlamaktadır. İlçede tahıl ürünleri ve çeltik ekimi yanı sıra, meyvecilik de yaygın olmakla beraber her geçen gün ekonomik değeri anlaşılan bir üretim alanı olmaktadır. Saraydüzü İlçesi'nde sanayi tesisi yoktur. Sanayi sektörünün il geneli içindeki oranı %5.7; ilçe içindeki sektörel dağılımdaki oranı ise %0.5'dir. Saraydüzü İlçesi'nin yaklaşık 3.5 km güneydoğusundaki Akbelen Köyü civarında linyit kömür ocakları bulunmakta olup, daha önce işletmede olan ocaklar heyelan nedeniyle terkedilmiştir. Alan kodu: 368
Köyleri: Akbelen o Arım o Asarcıkcamili o Asarcıkhacıköy o Asarcıkkayalı o Asarcıkkazaklı o Aşağıakpınar o Avluca o Bahçeköy o Bahşaşlı o Başekin o Cumakayalı o Cumaköy o Cumatabaklı o Çalpınar o Çampaşalı o Çorman o Fakılı o Göynükören o Hacıçay o Hanoğlu o Karaçaygöleti o Korucuk o Tepeköy o Uluköy o Yalmansaray o Yaylacılı o Yenice o Yukarıakpınar o Yukarıarım o Zaimköy

Türkeli, Sinop ilinin batısında, Kastamonu sınırında, Karadeniz kıyısında bir ilçedir. Türkeli 1957 yılında ilçe statüsü kazanmıştır. Günümüzde ilçeye bağlı 1 belde (Güzelkent) ile 31 adet köy bulunmaktadır. Kızılırmak Havzası’nda yer alan Türkeli İlçesi, İsfendiyar Dağları eteklerinde, iç kesimleri orman alanları ile kaplı bir ilçedir. Tarım Master Planı’nda sahil kesimini kapsayan I. agro-ekolojik alt bölgede yer alan ilçe topraklarının büyük kısmı VI ve VII. sınıf tarım topraklarından oluşmaktadır. Türkeli nüfus büyüklüğü açısında ildeki altıncı büyük ilçedir. 2000 yılı nüfus sayımına göre ilçe nüfusu 20.904 kişi olup, bunun 6.977 kişisi kentsel, 13.927 kişisi kırsal nüfusu oluşturmaktadır. Bu durumda, kentsel nüfus oranı %44.9, kırsal nüfus oranı %55.1'dir. Bölüm başındaki tablolarda, Türkeli İlçesi nüfusunun 1980′den itibaren az da olsa azaldığı görülmektedir. İlçede de 1980′li yıllardan itibaren kentsel-kırsal nüfus dağılım oranları kentsel nüfus lehine değişiklik göstermiştir. Türkeli İlçesi’ndeki kentsel-kırsal nüfus artış oranları da giderek azalmaktadır. "Ekonomik yapı" bölümünde tespit edildiği ve aşağıdaki grafikte de görüldüğü gibi, Türkeli İlçesi'ndeki sektörel dağılım hizmetler, sanayi ve tarım şeklindedir. İlçede hizmetler sektörü oranı %81.6 iken; ilçedeki hizmetler sektörünün il genelindeki payı %4.6'dır. İlçe deniz kenarında ve Karadeniz coğrafyasına sahip olması nedeni ile deniz, dağ sporları ve yayla turizm, potansiyeline sahiptir. İl genelinde turistik yatak kapasitesinin %5'i ilçede bulunmaktadır. Türkeli Güzelkent Beldesi’nde bir adet parke ve bir adet cam fabrikası ile kereste biçim atölyeleri, mobilya atölyeleri, marangozhaneler, tekstil ve tel fabrikaları mevcuttur. İlçede bir küçük sanatlar sitesi de bulunmaktadır. Sanayi sektörünün il geneli içindeki oranı %13.6; ilçe içindeki sektörel dağılımdaki oranı ise %0.1'dir. Tarım sektörünün ilçe genelindeki oranı %4.7 iken, il genelinde oluşturduğu pay %3.4'tür. Tarım topraklarının az olması nedeni ile tarımsal üretim halkın kendi ihtiyaçlarını karşılamaya yönelik olarak yapılmaktadır. Ticari hayvancılık da yapılmamaktadır. Buna rağmen, 1999 yılında, Hacıköyü’nde kurulmuş bir devekuşu çiftliği bulunmaktadır. Çatak-Örencik ve Gökçealan Köyleri'nde alabalık tesisleri kurulmuş olup, ilçe ekonomisine canlılık getirmiştir. Ormancılık da ilçedeki bir başka geçim kaynağıdır.Balıkçılığın da yaygın olduğu ilçede bir adet balıkçı barınağı bulunmaktadır.Her ne kadar ilçede tarıma elverişli arazi çok sınırlıysa da,devlet katkısı ve halkın teşvik edilmesiyle meyve üretimi konusunda oldukça elverişlidir.Kendiliğinden yetişen kestane inkar edilemiyecek ölçüde bir gelir kaynağı teşkil etmektedir.Son yıllarda halkın ceviz ve diğer meyve türlerini yetiştirmeye başladığı görülmektedir.Bu çalışmalar şimdilik amatör düzeyde olsa da ileride halkın bilinçlenmesiyle profesyonel olarak devam edeceği kuşkusuzdur. İlçemizi Batı ve Doğu Karadeniz iklim özelliklerinin geçiş noktasındadır. Yaz ve kış sıcaklık ortalamalarında büyük farklılıklar görülmektedir. Her mevsim yağışlı geçer ve nem oranı yüksektir. Ortalama olarak açık gün sayısı 74, yarı açık gün sayısı 83, kapalı gün sayısı 198'tür.İlçemiz sismik bakımından genel olarak aktif bölgeler dışında 4. derece deprem kuşağı bölgesi içinde yer almaktadır.İlçede don olayları çok kısa sürmektedir. Toprağın ancak 2-3 cm derinliğine kadar inebilmektedir. Kıyılardan iç kesimlere gidildikçe yeşil ormanlarla kaplı alanlar çoğalır. Yörede yeşilin ve sarının bütün tonlarını görmek mümkündür. Kıyılarda Akdeniz ve Karadeniz iklimi karışık durumda olduğu için yaz ve kış yaprağını dökmeyen kısa boylu bodur ağaçlar yer almaktadır. Bunlar mersin, bilyedin, zeytin ve defne ağaçlarıdır.İlçe orman bakımından ilin en zengin ilçelerinden birisidir. Zindan ormanlarında çam, köknar, kayın, gürgen, meşe, kestane, kavak ve dişbudak başlıca ağaç türlerini teşkil eder. Orman diplerinde sarı ve mor renkli orman gülleri bulunmaktadır.İlçenin gür ormanlarında defne (dafinus) bol miktarda yetişmektedir. Islah çalışmaları yapıldığında yöre için önemli bir gelir kaynağı olacaktır. Türkeli ilçe merkezi, yerleşim yeri olarak yüzyıla yakın bir geçmişe sahiptir. İlçe önce Rum Pontusların, sonra Selçukluların, daha sonra İsfendiyaroğulları Beyliği’nin yönetiminde kalmış; 1461 yılında Fatih Sultan Mehmet’in Sinop’u almasıyla Osmanlı yönetimine geçmiştir.İlk kurulduğu zamanki adı Yarna’dır. Daha sonra cumhuriyetin kuruluşu ile birlikte sahildeki bir gemi kalıntısına istinaden Gemiyanı adı verilmiştir. 1 Mayıs 1957′de Türklerin yerleşim yeri anlamına gelen Türkeli adını alarak ilçe olmuştur. İlçe olmadan önce Ayancık ilçesine bağlı bir bucaktı. Sinop ilinin sahil şeridindeki üç ilçesinden biri olan Türkeli, ilin batı kıyısında yer alır. Doğusunda Ayancık, Batısında Kastamonu’nun Çatalzeytin ilçesi, Güneyinde Taşköprü ilçesi, Kuzeyinde ise Karadeniz bulunur. Toplam ilçe nüfusu 21.904, Yüzölçümü 421 km²’dir. İlçe halkının ve köylerdeki nüfusun % 80'i yurt dışında işçi olarak çalıştığından ortalama 7.000 olan nüfus 7. ve 8. aylarda 10-12 bini bulunmaktadır. Bunun sonucunda da ilçeye bol miktarda döviz girişi olmaktadır. Bu da modern bina yapımlarını dolayısıyla inşaat sektörünü geliştirmekte, ilçe ticaretine canlılık katmaktadır. İnşaat işçiliği ve ustalığı halkın önemli geçim kaynakları içerisindedir. Yörenin en önemli geçim kaynağı ise orman ürünleri ve ormancılıktır. Genel olarak Türkeli Malmüdürlüğüne bağlı 814 mükellef kayıtlıdır. 22 dernek, 15 kahvehane, 3 pastahane, 2 otel, 2 adet içkili lokanta, 4 adet internet cafe oyun yeri, 1 adet cafe ve 1 adet düğün salonu bulunmaktadır. Orman köylerinin tamamı geçimini müsaadeli orman kesimi ve nakliyesi ile karşılamaktadır. İlçede bu ürünleri bir araya toplayacak Orman İşletme Müdürlüğü deposunun bulunması ile, orman ürünleri, ilçe nakliyecileri, kereste fabrikaları, atölyeleri, parke fabrikası için malzeme ve gelir kaynağıdır. İlçenin zengin ormanlarında yetişen kestane ağaçlarından elde edilen kestane, bölgenin bir başka ürünüdür. Islahı yapılmamış kestane ağaçlarının meyvesi küçük fakat lezzetlidir. Bol miktarda bulunan kestane ağaçlarının aşılanması ile daha kaliteli ürün alınabilecek, düşük fiyat ve varolan pazarlama sorunu çözümlenecektir. Posta kodu: 57900 Alan kodu: 368
Beldeleri: Güzelkent
Köyleri: Akçabük o Alagöz o Ayaz o Çatakgeriş o Çatakgüney o Çatakörencik o Direkli o Düzköy o Düzler o Gaziler o Gencek o Gökçealan o Gündoğdu o Hacıköy o Hamamlı o Işıklı o Karabey o Kayabaşı o Kuşçular o Kuzköy o Oymayaka o Sarmaşık o Satıköy o Sazkışla o Taçahmet o Taşgüney o Turhan o Yapraklı o Yazıcı o Yeşiloba o Yusuflu



tarih: 12-30-2010 02:51 PM